عشق تلخ

نیمه شب آواره و بی حس و حال در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد اول بار را خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود چون من از تکرار او هم خسته بود

آمدو هم آشیان شد با من و هم نشین و هم زبان شد با من و

خسته جان بودم که جان شد با من و ناتوان بودو توان شد با من و

دامنش شد خوابگاه خستگی این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم زدنیا بی خبر دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دم ساز شد گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو ذرقبان شوی دریاست دل بی تو شام بی فرداست دل

دل زعشق روی تو حیران شده در پی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان من تو را بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان چون تویی مخمور. خمارم بدان

با تو شادی میشود غمهای من با تو زیبا میشود فردای من

گفتمش عشقت به دل افسون شده دل زجادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش  طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

درسرم جز عشق او سودا نبود بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود همچو عشق من هیچ  گل زیبا نبود

خوبی او شهره ی آفاق بود در نجابت در نکویی طاق بود

روزگار اما وفا با ما  نداشت طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست. ساده ام آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست این خبر ناگاه پشتم راشکست

آن کبوترعاقبت از بند رفت. رفت و با دلداری دیگر عهد بست

با که گویم او  که همخون من است خصم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل بین قیمت نشد.

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم باده نوش قصه ی او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را  سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من عشق من  از من گذشتی خوش گذر بعد از این حتی تو  اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن زسر . دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر ای یکبار از من بشنو پند بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود عشق دیرین گسسته تارو پود

گرچه آب رفته باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است

باش با او یاد تو ما را بس است

نظر یادتون نره